Je eigen stijl en jezelf accepteren

Stijl

Deze week kwam ik via Naoki, een blog die ik volg op de website van Style like U. Dit is een moeder en dochter team die korte video´s maakt van allerlei soorten mensen, met een stijl die niet gebaseerd is op gephotoshopte modellen en fast fashion. Ik keek wat rond op hun website en werd diep geraakt door de filmpjes en door hun verhaal en de verhalen van uit een aantal van hun docu´s. Je eigen stijl dragen en jezelf accepteren is blijkbaar zo ontzettend moeilijk geworden. Gisteren plaatste ik op de AaFF facebookpagina één van de filmpjes waarvan ik onder de indruk was.

Onzekerheid

Ik zal beginnen met mezelf. Voor deze blog vind ik het leuk om regelmatig outfit posts te maken om te laten zien hoe je eerlijke en duurzame kleding kunt dragen. Ik volg een aantal bloggers die dit ook doen en ik vind het zelf ook ontzettend leuk om zulke posts te zien en te lezen. Maar er is één ding wat ik ontzettend moeilijk vind en dat is dus op de foto gaan voor deze outfit posts. Ik kan me dan druk maken over mijn figuur en mijn stijl. Zijn mijn billen en buik niet te dik, wordt ik wel serieus genomen met deze posts? Of: is mijn stijl wel leuk genoeg en modieus? Ik zie er altijd tegenop en als het dan weer gelukt is, denk ik vaak ‘waar heb ik me nu weer druk om gemaakt?’ Ik heb gewoon mijn eigen stijl, net als iedereen zijn of haar eigen stijl zou moeten hebben.

Acceptatie van jezelf en je eigen stijl

Dit gaat over jezelf accepteren zoals je bent, dragen wat je zelf leuk vindt. Goed voor jezelf zorgen, maar niet tot het uiterste gaan voor een maat (of meer) minder. Dit is wat ik voor mezelf wil, maar wat me soms wel veel moeite kost: Ik wil tevreden zijn met mijn figuur en mijn stijl. Ik wil gezond leven, eten en sporten, maar niet tot het uiterste gaan voor een maatje minder.

Ik lees en hoor vaak genoeg soortgelijke verhalen, waardoor ik denk dat misschien bijna iedere vrouw zich hier wel druk om maakt of eerder heeft geworsteld. Zelfs modellen, waarvan iedereen denkt dat ze een perfect figuur hebben zijn vaak onzeker. Het is een resultaat van wat we voorgeschoteld krijgen door modebladen, reclames, maar ook wat we elkaar aandoen denk ik. Als ik bijvoorbeeld aan mijn dochter laat zien dat ik meer moet sporten en steeds bezig ben met afvallen, wat zal zij doen als ze tiener is? Ze heeft mijn voorbeeld gehad. Dat wil ik dus niet en bij deze spreek ik dat ook weer met mezelf af: Mijn stijl is niet hetzelfde als het modebeeld, het weerspiegeld wie ik ben. Mijn figuur is goed genoeg, ik wil gezond leven, maar niet tot het uiterste gaan. Ik wil mijn eigen definitie van schoonheid bedenken en dat zou iedereen moeten doen!

Hoe denken jullie hierover? Worstel je wel eens met je figuur of je eigen stijl? En hoe ga je daar mee om?

Starting with…

Ja, dan wil je gaan voor een helemaal duurzame garderobe, maar waar begin je?! Al anderhalf jaar geleden besloot ik om helemaal geen kledingstukken meer te kopen, waarvan ik niet wist of ze eerlijk gemaakt waren, tenzij tweedehands. Dat laatste vind ik ook duurzaam omdat je dan kledingstukken een tweede leven geeft. Ik besloot dat het tijd werd voor een ‘tweede slag’.  Dus opnieuw door mijn garderobe gaan en nog kritischer kijken naar wat ik koop in de toekomst.

Omdat ik hierover wilde gaan bloggen besloot ik om een plan te gaan maken over hoe ik dit wilde aanpakken. Dit artikel op de blog van ‘de groene meisjes’ hielp mij bij de eerste stap. Namelijk het bedenken wat ik nu echt leuk vindt en welke kleuren mij staan. Ik ging knippen en plakken en bedenken hoe ik vind dat ‘mijn stijl’ er uit ziet. En wat ik bij mezelf vindt passen.

Hieronder zie je welke kleuren ik als basis heb gekozen, dit palet komt ook uit het artikel wat ik al eerder noemde. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat zwart eigenlijk helemaal niet mijn kleur is. Maar tegelijkertijd bestaat wel de helft van mijn kledingkast uit zwarte kledingstukken. Daar ga ik wat mee doen later…

kleurenpaletherfst15

Tot slot merk ik dat, terwijl ik dit schrijf, ik ook voel hoe ongelofelijk luxe we het hebben. Pas zag ik de film ‘True cost’ op Netflix, waar vrouwen uit de kledingindustrie in Azië misschien één of twee kledingsets hebben. Deze vrouwen werken 6 dagen in de week, minimaal 12 uur per dag en zien hun kinderen maar een paar keer per jaar. En ik hou me bezig met de inhoud van mijn kledingkast.
Maar deze vrouwen zijn precies de reden waarom ik blog, het is niet eerlijk dat zij op deze manier moeten werken voor onze goedkope kleding.