Dress Diary #2

one dress one year

one dress one year

Zaterdagochtend werd ik voor het eerst wakker en dacht met tegenzin aan mijn jurk. Ik had zin in een comfortabele joggingbroek met een trui. En dan krijg je dus zo’n tweestrijd met jezelf van wel of niet en hoe legitiem is een pyjamadag in deze uitdaging. Mijn conclusie was dat dat best wel eens mag, maar afgelopen zaterdag trok ik toch gewoon mijn jurk aan met een lekkere broek eronder.

one dress one year

Ik was er nu al klaar mee…

Het viel me een beetje tegen hoe snel ik het al zat was, al na twee weken en dan heb ik er nog vijftig te gaan. Maar de rest van de week heb ik toch weer met veel plezier mijn jurk gedragen, veel met een broek eronder of een dikke grijze maillot. Lekker warm met dit weer, want ijzig koud dat is het wel. En wat ook fijn is, op ochtenden dat ik er vroeg uit moet om de kids klaar en naar school te krijgen, hoef ik niet zo na te denken over mijn outfit.

verse

one dress one year

Deze week was ik in Amsterdam om kleding te ruilen bij de LENA library en ik ging gelijk even langs bij VERSE. Dit is een redelijk nieuwe winkel met duurzame, eerlijke en vegan kleding, maar ook met allerlei andere duurzame producten en accessoires. Bij Verse hebben ze natuurlijke kleding verfrissers. Nu wil ik mijn twee jurkjes zo min mogelijk wassen, omdat dat beter is voor kleding. Ik hang ze vaak uit bij het raam of buiten. Maar met deze kleding verfrisser spuit je er ook nog een fijn geurtje op, zodat het net voelt alsof het weer uit de was komt. Ik ben er hartstikke blij mee.

jurk

one dress one year

Zo draag ik mijn jurk vandaag, met een dikke panty, warme schoenen, een wollen vest en een homemade muts…

Hoe was jullie week? Heb je ook gewerkt aan ‘groene doelen’ voor 2017?

 

Auteur: Lidia

Eerlijke mode, Fotografie, enthousiast, moeder van 3...

6 gedachten over “Dress Diary #2”

  1. Ik kan me de weerstand zo goed voorstellen. Heel eerlijk was dat ook voor mij de reden om het niet zelf ook te gaan proberen. Ik weet niet of ik er oprecht gelukkiger door word.

    1. Ook een eerlijke reactie Kim;-). Ik geloof dat het bij mij nog geen moment is, dat ik er echt ongelukkig van wordt. Ik denk dat mijn kleding niet heel erg veel invloed heeft op mijn diepe ervaring van geluk. Misschien geeft het soms wat ongemak, maar voor nu vind ik dat prima, ik probeer er open en eerlijk in te zijn voor jullie. Het zou een beetje opgepoetst zijn als ik alleen mijn mooie verhalen zou delen toch?

  2. Gewoon even aankijken, of je meer van dit soort ik-wil-niet dagen krijgt. Dan moet je je gaan afvragen: voor wie doe ik deze challenge? Tuurlijk, het is een boeiend experiment, maar sommige experimenten worden om diverse redenen voortijdig gestopt… Veel succes met volhouden!

  3. Dapper hoor! Ook dat je eerlijk schrijft over dat het niet altijd leuk is.
    Ik kan dat heel erg waarderen.
    Als antwoord op je vraag hoe ik bezig ben met groene doelen: ik heb de eerste week van januari weer meegedaan aan de Vegan Challenge. Dit keer was het een week, de andere keren duurt hij een maand (ik heb 1x eerder meegedaan).
    En ook even als reactie op de reacties hierboven, of je al dan niet moet stoppen met je zelf-gestelde challenge… Ik vind dat best een dilemma. Mijn ideaal is om 100%vegan te eten (en een volgend doel zou zijn om helemaal vegan én duurzaam én eerlijk te leven), maar ik vind dat nu (nog) niet haalbaar. Toch denk ik dat ik er uiteindelijk wel gelukkiger van zou worden, ookal betekent dat niet dat het altijd makkelijk is. Maar ik leef dan wel trouw aan mijn eigen idealen en naar eer en geweten. Nu werk ik ongewild mee aan allerlei dingen (of houd ze op zijn minst in stand) waar ik helemaal hiet aan mee wil werken. Dierenleed (op massale schaal), geen respect voor het leven, armoede, kinderarbeid, milieuvervuiling… Alleen wordt alles in onze maatsvhappij zo geproduceerd dat je daar makkelijk aan voirbij gaat / niet bij stil hoeft te staan.
    Uiteindelijk vind ik dát denk ik de grote uitdaging: keer op keer bij jezelf te rade gaan waaróm je dit wilt, wat je diepste motivatie is en vervilgens troyw te zijn aan je eigen idealen.

    En daarin oassen dus heel erg momenten van het lastig vinden! Toen ik me, ter voorbereiding op de Vegan Challenge, wilde inlezen daarop en verhalen van anderen ging lezen, las ik alleen maar ervaringsverhalen in de trant vsn: ‘oh, het is zo makkelijk en ik snap niet waar ik me druk om maakte…’ Die verhalen vond ik juist demotiverend, omdat ik dan de enige lijk die het wél moeilijk vindt, of het als een soort strijd ervaart…
    Dus daarom: respect voor je eerlijkheid!!

    Enne, ik zou het leuk vinden om meercte lezen over jouw innerlijke motivatie waarom je dit doet en wellicht ook hoe je daar bij terugkomt na zo’n baaldag :).

    1. Dankjewel voor je uitgebreide reactie, superleuk Debora! Gaaf dat je meegedaan hebt met de vegan challenge. Ik heb het twee jaar geleden gedaan, maar ik ben afgehaakt omdat ik toen zwanger was van Grace en ik te weinig wist over hoe ik dan aan mijn goede voedingsstoffen moest komen. Ik herken ook heel erg het ‘verlangen’ (hoe noem je dat;-P) om het goed te doen. Om geen schade toe te brengen aan mens dier en milieu, maar het is zo ontzettend lastig. Ik probeer dus tijdens mijn challenge eerlijk te zijn over die momenten. Maar eerlijk gezegd denk ik er helemaal niet aan om te stoppen. Zomaar een kleine struggle is voor mij niet direct een reden om te stoppen, want ik weet waarvoor ik het doe. Maar ik wil er graag eerlijk en echt in zijn en fijn dat je dat ook ziet;-)! Ik ga komende week terugkomen op je vraag over mijn motivatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *